صفت خداوند در اوست

در اندیشه زرتشت که تکیه اصلی و کلی و همیشگی به عقل و خرد بوده است ، خداوند و یا اهورا مزدا را صفاتی بوده است از این قرار:

خداوند جان و خرد،دانش ، بینش ، دانا ، نیکو ، توانا ، آگاه ، بی همتا ، یکتا ، آغازگر ، پایانبخش ، بخشاینده ، بخشایشگر ، مهربان و...

و اهریمن که در برابر اهورا مزدا و خداوند خردمند قرار داشته است را صفاتی بوده است از این قرار:

جبار=ستمگر-قهار-چیره گر و سخت چیره ، معذب=شکنجه گر – مکار = نیرنگ بازو...

خیلی را گمان بر آن است که قدرت خدایی واهریمنی دو نیرو و مبدا مستقل و جدا از هم هستند . بر همین اساس اندیشه ی دوگانگی و ثنویت نوعی از همین دید فلسفی در تاریخ بشر هست.

هرچند مانویان و مزدکیان بیش از همه به باور داشتن دوگانگی و ثنویت مشهور هستند ، اما ریشه های این تفکر و اندیشه را بعضی در آیین زرتشت جسته اند.

زرتشت یکم آفریننده سروده های ال اوستا _گاتاها میباشد یاور به دوخدایی را رد کرده است هرچند گوهر هستی را دو دانسته است:

در آغاز دو گوهر همزاد در اندیشه و گفتار و کردار نیک و ب پدیدار شدند در این میان نیک اندیشان گوهر راستین را برگزیدند و بد اندیشان گوهر دروغین را(گاتاها)

آیین میترا که نخستین اندیشه و تفکر مهر پرستی بوده به مرور زمان تبیل به خرافه و نیرنگ شد. بر همین اساس وقتی زرتشت یکم حرکت روشنگری خود را شروع کرد و شخصا در برابر دو گروه موضع گرفته و آن دو گروه را از اهریمن دانست:
دیوان := جمع دیو بود و دیو در فرهنگ کهن به معنی پروردگار بود که هنوز هم در بیشتر کشورهای اروپایی از جمله فرانسه با  Dieu" دیو" یاد میشود . زرتشت تمامی خداوندان بیش از خود را دیو و جمع آنان را دیوان خواند و به آنان اعلان جنگ داد و بازار دیو و خداوندی آنقدر شلوغ و پلوغ شده بود که دها خدا از تفکر انسانها سر در آورده بودند ، خدای بادها ، خدای خشکی ، خدای آب ، خدای مهر و دوستی ، خدای...
دروغ پرستان ، اینان همان مردمانی بودند که پیرو خدایان اوهامی جادوگران و نیرنگ بازان گشته و انواع آنان را پرستش مینمودند و به گفته ای متولیان تفکر دینی بودند که مردم را منحرف نموده و در جهل و خرافه نگاه میداشتند...

در گاتاها آمده است:

اینک روان من و چهارپایان بارور برآنند تا با دستهای برافراشته نیایش کنیم و از اهورا مزدا خواستار شویم:

چنان کند که از دروغ پرستان و دیوتن به شبانان و پارسیان آسیب و گزندی نرسد.

در برابر دیو و دروغ که آفرینندهی بدی ، زشتی ، و ناپاکی است خردمند بزرگ آریایی ، خرد پاک ، راستی و نیکی در پندار ، گفتار و کردار برای رامش و بخشش ، شادی و آسایش مردم تبلیغ میکند.

ای مزدا چون من راستی و منش نیک را جاودان نگاه خواهم داشت تو نیز خرد خویش را به من بیاموز و به زبان خود باز گوی و مرا آگاه ساز که جهان نخستین چگونه بود.(گاتاها)

چنانچه بوضوه  مشاهده میشود خردمند آریایی که در شش یا هفت هزار سال پیش پیام خردگرایی را پخش کرده است هرگز از وحی و ارتباط روحانی داشتن با خدا و سخن گفتن با او و همنشین او بودن چیزی نگفته و هماره بر خرد  و دانش تکیه داشته است.

نقل ازhttp://farzandekorosh.netne.net

/ 0 نظر / 67 بازدید